Ένα ακόμη Παγκόσμιο Κύπελλο ολοκληρώθηκε, αφήνοντας τις καλύτερες των εντυπώσεων για το θέαμα και το επίπεδο που είδαμε στα γήπεδα της Βραζιλίας. Για πολλούς ποδοσφαιριστές ήταν η καλύτερη ευκαιρία για ένα δυναμικό πρόλογο στην καριέρα που ανοίγεται μπροστά τους. Για έναν συγκεκριμένο, αποτέλεσε τον ιδανικότερο επίλογο, σε επίπεδο εθνικών ομάδων τουλάχιστον.
Γράφει ο Άρης Σταμόπουλος
Αυτός δεν είναι άλλος από τον Μίροσλαβ Κλόζε. Στο τελευταίο του μεγάλο ποδοσφαιρικό ραντεβού με τα «πάντσερ», κατάφερε να κατακτήσει όλα όσα πρόσμενε για χρόνια. Η αλήθεια είναι πως, ίσως, και ο ίδιος ο Κλόζε να περίμενε πολύ νωρίτερα αυτή την επιτυχία της εθνικής Γερμανίας. Όντας πιστός στρατιώτης από το 2001, όταν και έγινε η πρώτη του κλήση στην εθνική του, δεν έχασε κανένα από τα μεγάλα τουρνουά επί 13 συναπτά έτη. Έτσι λοιπόν, η μοίρα τον επιβράβευσε έστω και στο φινάλε αυτής της μεγάλης διεθνούς καριέρας. Λες και ότι του χρωστούσε, του το προσέφερε απλόχερα στο παρά ένα.
Βέβαια, αν αναλογιστεί κανείς πόσα του πήρε, κυριολεκτικά, την τελευταία στιγμή, μάλλον και λίγα του έδωσε πίσω. Στην πρώτη του μεγάλη διοργάνωση, το Μουντιάλ του 2002, μας συστήθηκε με χατ-τρικ στον πρώτο αγώνα απέναντι στην Σαουδική Αραβία. Το τέλος της διοργάνωσης, όμως, τον βρήκε δεύτερο στον πίνακα των σκόρερ, μαζί με τον Ριβάλντο, με 5 γκολ, όπως και τη Γερμανία που ηττήθηκε με 2-0 στον τελικό από τους Βραζιλιάνους.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας ήταν για τον ίδιο μια νέα πρόκληση. Μετά τις εμφανίσεις-ντροπή της Γερμανίας στο Euro του 2004, όταν και δεν πέρασε καν τον όμιλο, είχε έρθει ο καιρός για ανανέωση. Ο Ρούντι Φέλλερ είχε αντικατασταθεί από τον Γιούργκεν Κλίνσμαν (με βοηθό τον Γιόακιμ Λεβ) και ήταν προφανές πως η ομάδα θα χτιζόταν γύρω από τον Κλόζε. Η νέα φουρνιά αποδείχθηκε χρυσή, με τον Κλόζε σε ρόλο «bomber» να είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Η τρίτη θέση ήταν μια αναπάντεχη επιτυχία με τον ίδιο να ανακηρύσσεται πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, με 5 γκολ. Αλλά αυτό το παραλίγο κάθε φορά δε χωνευόταν εύκολα.
Το 2008 οι τρομεροί Ισπανοί του στέρησαν την ευκαιρία να ανεβεί στην κορυφή της Ευρώπης. Τα 3 γκολ που πέτυχε βοήθησαν σημαντικά τους Γερμανούς να φτάσουν στον τελικό, αλλά πάλι τον χρυσό τον πήρε άλλος κι εκείνος αρκέστηκε στο ασήμι. Το 2010 επελέγη για τρίτη διαδοχική φορά στην τελική 23άδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο. Αυτή τη φορά στη Νότια Αφρική. Σκόραρε 4 γκολ στη διοργάνωση. Και πάλι οι Ισπανοί του έκοψαν τη χαρά. Στον ημιτελικό εκείνη τη χρονιά. Με 14 γκολ σε Μουντιάλ και με 2 τρίτες και 1 δεύτερη θέση άλλοι θα θεωρούσαν τον εαυτό τους ευλογημένο. Ο Κλόζε, πάντως, είχε άλλη άποψη.
Έχοντας μια μέτρια χρονιά με τη Λάτσιο, είναι αλήθεια πως το άκουσμα του ονόματος του στην τελική επιλογή για τη Βραζιλία προκάλεσε αίσθηση. Πολλοί υποστήριξαν πως ο Λεβ τον κάλεσε για να σπάσει το φράγμα των 15 γκολ του μοναδικού Ρονάλντο. Ακόμα κι έτσι να ήταν, η επιλογή κρίνεται 100% σωστή και δικαίωσε το Γερμανό τεχνικό. Ήταν δίκαιη γιατί οι Γερμανοί μπορεί να έχουν πολλά κακά σαν λαός αλλά σίγουρα ξέρουν να αναγνωρίζουν την προσφορά και το έργο ενός ανθρώπου. Ενός πραγματικού στρατιώτη που τίμησε τη φανέλα της εθνικής του όσο καιρό αγωνίστηκε με αυτή.
Μπορεί να μην πέτυχε κάποιο σημαντικό γκολ, τουλάχιστον όχι κάποιο ζωτικής σημασίας για την ύπαρξη της Γερμανίας στη διοργάνωση. Υπήρξε όμως εκεί, στο πλάι των παικτών ως ο παλιός, ως μια ήρεμη και δυνατή φυσιογνωμία. Κι όταν η ομάδα του τον χρειάστηκε με την Γκάνα, εκείνος σκόραρε για να αποφύγουν τα «πάντσερ» την ήττα.
Η ζωή τον έκανε να βιώσει τα πάντα μέσα σε αυτές τις 30 μέρες που διήρκησε το τουρνουά. Πρώτος στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων με 16 γκολ και κατάκτηση του τροπαίου. Όλα αυτά στην τελευταία του συμμετοχή με την Εθνική Γερμανίας. Όλα αυτά που ένα μικρό παιδί ονειρεύεται να καταφέρει σε μια ολόκληρη καριέρα, μέσα σε μερικές μέρες.
Ο Κλόζε δεν ήταν ποτέ ο κορυφαίος σκόρερ ούτε ο κορυφαίος παίκτης στον κόσμο. Θα μείνει στην ιστορία ως ο πρώτος σκόρερ όλων των εποχών σε Μουντιάλ. Ως ότου βρεθεί ο επόμενος να του πάρει τα πρωτεία. Μέχρι εκείνη τη μέρα, θα μπορεί να καυχιέται στον εαυτό του πως πέτυχε κάτι που πολλοί από τους λεγόμενους κορυφαίους παίκτες όλων των εποχών δε μπόρεσαν να πετύχουν. Κι ας μην ήταν ποτέ ο κορυφαίος.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου